To jak oglądanie filmowej interpretacji jakiejś świętej księgi.

Edgar Wright buduje tu fanbojską legendę, ale niestety okazało się, że nie ma z czego. Wychodzi taka pasta TRZEBA MIEĆ WYSOKIE IQ ŻEBY ZROZUMIEĆ RICK & MORTY xD.

"Kryjówka Johna" to czarna komedia o 13-latku, który więzi swoją rodzinę w bunkrze.

To przede wszystkim historia tyciej, dziecięcej przyjaźni. Głównie w domowej ciszy przecinanej dźwiękiem dziecięcych butów z dwóch pokoleń.

Recka nowości od twórcy “Ghost Story” oraz James Gunna biorącego się za własność DC.

Nowy Carax nie jest albo poruszającym dziełem, albo festiwalem cringe'u. Jest jednym i drugim naraz.

Wcale nie trzeba smartfonów, by się czuć wyobcowanym w tłumie.

Nowa Szumowska oraz przedziwny eastern ze scenariuszem podwędzonym Coenom.

Ciche miejsce 2, Nomadland, Mortal Kombat, Godzilla vs Kong

Naturalnie nie spodziewajcie się od Kaufmana pocieszenia - tego już nas chyba nauczył. Samotność, żale, obsesje - jego postacie nigdy nie wychodzą na prostą, bo karmią się zawsze tylko tym, co podrzucają im ich własne głowy.

Czuć fałsz w tym wszystkim - robienie czadowej, obrazoburczej wersji historii, która tak naprawdę jest tą samą, wybieloną wersją znaną z podręczników.

Zachodniemu widzowi nasuwają się skojarzenia tak z dziełami Szekspira, jak historycznymi telenowelami.

Film jest skuteczny jako thriller. Po swojej stronie ma tak niejasnego bohatera, jak i wykorzystanie naszych autentycznych lęków związanych z social mediami. Zgrzyty pojawiają się na styku tych dwóch źródeł.

Nie ma niczego złego w pożyczaniu sprawdzonych technik, ale musisz mieć w to jakiś wkład własny. Inaczej jesteś tylko kolejną kopią kopii "Halloween" czy Piątku, trzynastego" zapełniającą kosze z DVD-kami w supermarkecie we wrześniu.

Czytałem fragmenty recenzji, autorom których "1917" kojarzył się z grą komputerową. Mi tak samo się kojarzył. Tylko przeważnie mówią o tym jako czymś negatywnym, a ja chciałbym to trochę wskazać jako pozytyw.

Waititi zamęcza rozciągając w kółko tymi samymi żartami relację, której cel jest oczywisty od pierwszych chwil. Można się udusić z nudów w tej sypialni.

Najczęściej na ekranie oglądamy dwóch lub więcej facetów spędzających razem jakościowy czas - siedzą na kanapie, patrzą w telewizor i sączą piwo. Rzadko padają podczas takich posiadówek jakieś znaczące słowa.

Frustrujące, jak mało zawarto w tych dwóch godzinach filmu. To przekrój przez całe życie, w którym raz po raz otrzymujemy te same informacje. Fabularnie niby rzeczy się zmieniają, ale nie poznajemy dzięki nim lepiej muzyka. Ślizgamy się po wierzchu, po momentach najwyższej ekstazy oraz największego wstydu, próżno szukając jakiejś zwyczajnie ludzkiej chwili.

Sądziłem jednak, że Ari Aster, który tak tak dobrze w "Hereditary" łączył psychologiczny obłęd z horrorem, znajdzie jakąś ciekawą drogę dla tych wątków. Niestety woli kończyć artystycznie rozbuchanym slasherem, z tematem psychologicznym ograniczonym do minimum, za to z podwójną mocą kultystycznego szaleństwa.